Synod 2.0: Reanimacja. Jak nie wpatrywać się w pępek Kościoła

„Łazarzu, wyjdź z grobu i żyj!” – wołał o. Timothy Radcliffe OP do delegatów na drugą, ostatnią sesję synodu o synodalności. Jej otwarcie poprzedziły, podobnie jak rok temu, dwudniowe rekolekcje oraz – po raz pierwszy – nabożeństwo pokutne za grzechy Kościoła. Do listy starych win dodano całkiem nowe, jak „wykorzystywanie doktryny do atakowania inaczej myślących” czy „grzech antysynodalny”. Gdyby za ten ostatni uznać krytykę trwającego od czterech lat Franciszkowego projektu, niejeden z zebranych w Bazylice św. Piotra kardynałów i biskupów musiałby mocno bić się w piersi.

Synod o synodalności: czego oczekiwać

Nie wszyscy chcą uznać synodalność za najważniejszą cechę Kościoła – zasadę jego działania i istnienia. Nie wszyscy chcą, by świeccy mieli w nim głos równy biskupom. By Kościół przestał pouczać, a zaczął słuchać. By otworzył się na różnorodność kultur, tradycji i poglądów, także antropologicznych i teologicznych. By podejmował „rozmowę w Duchu” (a więc: z szacunkiem, bez wyższościowego tonu i apologetycznej polemiki) z inaczej myślącymi. By uznał ich propozycje – również te dotyczące zmian w doktrynie i dyscyplinie – za godne namysłu i dyskusji.

Nawet jeśli wiemy, że synod takich zmian nie wprowadzi (najgorętsze tematy, jak zniesienie celibatu, święcenia kobiet czy liberalizacja etyki seksualnej nie będą przedmiotem głosowań – odesłano je do prac w grupach studyjnych), nie spisujmy go na straty. Bo jego celem nie są zmiany strukturalne, ale zmartwychwstanie – mówił Radcliffe. Nie terapia stanów zapalnych, ale reanimacja całego organizmu.

Kto bierze udział w synodzie

Jak tego dokonać? Jak wyjść „z ciasnego, zamkniętego świata” i przestać wpatrywać się „we własny, kościelny pępek” (by znów przytoczyć słowa rekolekcjonisty)? Przez najbliższe cztery tygodnie zastanawiać się nad tym będzie 368 uczestników obrad, biskupów i świeckich, reprezentujących Kościoły lokalne, zakony żeńskie i męskie, uczelnie teologiczne, instytucje i ruchy katolickie.